ความหมายของ "กฐิน" ที่เกี่ยวเนื่องกับ "ผ้า"
คำว่า "กฐิน" ในภาษาบาลีมีความหมายดั้งเดิมว่า "ไม้สะดึง" หรือกรอบไม้ที่ใช้สำหรับขึงผ้าให้ตึง เพื่อความสะดวกในการตัดเย็บจีวรของพระสงฆ์ในสมัยพุทธกาล ในยุคนั้น การทำจีวรสักผืนหนึ่งต้องอาศัยความร่วมแรงร่วมใจและความชำนาญ การใช้ไม้สะดึงจึงเป็นเครื่องมือสำคัญที่ช่วยให้การเย็บผ้าง่ายขึ้น ด้วยเหตุนี้ ชื่อของเครื่องมือจึงกลายมาเป็นชื่อเรียกของผ้าที่นำมาถวายและพิธีกรรมทั้งหมดในที่สุด
ในปัจจุบัน ความหมายของ "กฐิน" ครอบคลุมหลายมิติ แต่ทุกมิติล้วนมี "ผ้า" เป็นศูนย์กลาง ดังนี้
จุดเริ่มต้นแห่งประเพณีกฐิน
ประเพณีกฐินเกิดขึ้นในสมัยพุทธกาล เมื่อครั้งที่พระภิกษุชาวเมืองปาไฐยรัฐจำนวน 30 รูป เดินทางไกลเพื่อไปเฝ้าพระพุทธเจ้าที่พระเชตวันมหาวิหาร แต่ไม่ทันวันเข้าพรรษา จึงต้องหยุดจำพรรษาที่เมืองสาเกต เมื่อออกพรรษาแล้ว ภิกษุเหล่านั้นจึงรีบเดินทางต่อ ทั้งที่จีวรเปียกชุ่มและเปรอะเปื้อนโคลนตมด้วยความยากลำบาก
เมื่อพระพุทธเจ้าทอดพระเนตรเห็นความลำบากของภิกษุเหล่านั้น จึงทรงมีพุทธานุญาตให้ภิกษุที่จำพรรษาครบถ้วนไตรมาสแล้ว สามารถรับผ้ากฐินเพื่อนำไปทำจีวรใหม่ได้ และยังทรงประทานอานิสงส์ (ผลบุญ) แก่พระสงฆ์ผู้ได้กรานกฐิน 5 ประการ เพื่อให้คลายความกังวลเรื่องจีวรในช่วงเวลาหนึ่ง นี่จึงเป็นจุดกำเนิดของประเพณีการทอดกฐินสืบมาจนถึงปัจจุบัน
หัวใจสำคัญคือ "ผ้า" และ "เวลา"
ลักษณะพิเศษของกฐินที่แตกต่างจากการถวายทานอื่นๆ คือ มีข้อจำกัดด้านเวลาที่ชัดเจน โดยจะกระทำได้เพียงปีละ 1 ครั้ง ภายในระยะเวลา 1 เดือนหลังออกพรรษาเท่านั้น คือตั้งแต่วันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 ไปจนถึงวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 ช่วงเวลานี้เรียกว่า "กฐินกาล" และแต่ละวัดจะรับกฐินได้เพียงครั้งเดียวต่อปีเท่านั้น
ดังนั้น จึงกล่าวได้อย่างสมบูรณ์ว่า "กฐิน คือ เรื่องของผ้า" โดยแท้จริง เพราะผ้าเป็นจุดเริ่มต้น เป็นองค์ประกอบหลัก และเป็นหัวใจสำคัญของทั้งชื่อเรียก ความหมาย และพิธีกรรมทั้งหมดในประเพณีกฐิน ซึ่งสะท้อนถึงความศรัทธาของพุทธศาสนิกชนในการทำนุบำรุงพระสงฆ์ผู้สืบทอดพระพุทธศาสนาสืบไป